Bądź

nie bywaj

Zaczynam zawsze od odtajania. Odtajniania? Odwilży. Najpierw muszę przebrnąć przez odczucia swojego ciała, zawsze, kiedy zabieram się do pisania, jest między mną a rzeczywistością najpierw mur nieczucia, który mam do przebicia. Sypie się z niego gruz, bo za murem kwitnie i ziemia jest płodna i rozpulchniona. Śpiewy i radość i błękit nieba. Ale najpierw skostniałe palce muszą wstać i zrobić porządek z przeszywającym kręgosłup dreszczem, oczy muszą pozwolić sobie zwilgotnieć, a paznokcie i zęby - przestać szukać oparcia na miękkich tkankach.

usiądę. usiądę i powiem. usiądę powiem i zapiszę. zmówiły się moje cienie i cokolwiek myślę, nad nimi cieniem się odbija
szczęsliwie nie zawsze jest słońce, albo nawet, jeśli jest, to raczej stoję już w cieniu. za to kiedy piszę, wylewa się potokiem i zalewa mrowieniem.

niebo w burz|ach

it couldn't wait.

zrób coś niezwykłego.

W ucieczce przed langolierami.

Il a tort

on się myli